 | Mevrouw Hélène Van Waes Lieve “Moe”, Puree mee soekroet, fruitpap en Days of our lives. De uitstappen naar de markt en Delhaize om wekelijkse boodschapjes. Als tiener nog op schoot kruipen en crème eten tegen alle soorten verdriet. Ik vergeet nooit, hoe we altijd welkom waren, dag of nacht, ik bij jullie sliep, al stond mijn eigen bed maar een straat verder. Nooit de vraag waarom, zonder enige verwachting. Te weinig uitgesproken woorden van erkenning en dank maar ze zijn er altijd geweest. Hoe ouder we werden, hoe meer. In de gesprekken tussen Anniek en mij, telkens weer: “wete nog?” Ik had t recept nog te goed.. maar “uitstel is geen afstel” op zijn Eekloos.
Rust zacht Leen.. en tot we elkaar weerzien, houden we de tradities onderling in eer en elkaar in de gaten 🤍
|