 | Mevrouw Edith Poppe Lieve edith, nichtje van mijn grootmoeder Margiet de jongste dochter van Boer Poppe uit den Bus. Heel veel bezoekjes bracht ik vroeger als jongeling samen met mijn grootmoeder aan haar familie in Eeklo. Je behoorde ook tot diezelfde familie. En gastvrij ontvangen worden zonder meer leerden we ook wel van jou. Het was niet gewoon welk een werkkracht in jou zat om die familiewaarden te ondersteunen. Je maakte keuzes het was niet meer A of B of C. Jouw keuze was ik kies ervoor om mijn dichte familie te helpen. Mijn leven is nu dit en dat ging voor op al het andere. Weinigen deden het jou na. En zeker in deze tijd waar gelukkig zijn niet meer die diepe betekenis heeft. Ik draag nog altijd die trui die je voor me breidde. Ik herinner mij zelfs de geur van van de versgekarnde boter in de kelder op het hof. De hond aan de ketting, de lange gang. En zeker jouw lach die zal ik nooit vergeten. Dank dat je er was. Je lichaam laat je hier achter maar jouw geest blijft. Mijn innige deelneming voor de familie, waar ik dan ook bij hoor. Dat is zeker.
|